Βάζε ξύλα στην φωτιά
Ο ουράνιος άνθρωπος μετά την πτώση του βρίσκεται αιχμαλωτισμένος στα θελήματα της ύλης και του υλικού του σώματος. Στην μεταπτωτική αυτή κατάσταση, ο χρόνος και οι μορφές κυβερνούν τον βίο του. Όπως και με το υλικό σύμπαν, το οποίο τροφοδοτείται από τους νόμους μιας μαύρης οπής, έτσι και ο άνθρωπος βρίσκεται σε μια διαρκή περιδήνηση σπειροειδούς τροχιάς. Η σπειροειδής κίνηση προκύπτει από την σύνθεση της ευθύγραμμης κίνησης με τους αένους κύκλους του κόσμου της διττότητας του καλού και του κακού στον οποιο διαβιεί. Το νόημα της ύπαρξης του ανθρώπου σε αυτή την μεταπτωτική κατάσταση είναι η Παρασκευή του για τον επαναπατρισμό του, την επανένωσή του με την Πατρίδα του Πατέρα, στην προπτωτική του κατάσταση. Ιερά κείμενα όπως η Αποκάλυψη του Ιωάννου περιγράφουν την διαδικασία αυτή σε αλληγορικό επίπεδο αλλά και σε επίπεδο πραγματικών γεγονότων. Η παρούσα σελίδα στόχο έχει να βάλει σε τάξη τα όπλα του αγώνα κάθε ασκητικού ανθρώπου ο οποίος είναι ζωντανός πνεύματος, με στόχο να κρατηθεί ζωντανή η απαρέγκλιτη θέληση για αγώνα και καθαρή συνείδηση.
Τα όπλα του ασκητικού αγώνα
☩ 1. Η Προσευχή
Η Προσευχή είναι η σταθερή ανάγκη για επανένωση με τον Πατέρα και με την Κοινωνία της Βασιλείας των Ουρανών. Ισοδυναμεί με επίκληση του Αγίου Πνεύματος και του Αληθινού Φωτός και με αναζήτηση της Πηγής των Όλων, με ταυτόχρονη θέληση να κρατηθεί ο ασκούμενος συνδεδεμένος με την Πηγή αυτή, συνειδητοποιώντας ότι η μοναδική πραγματική αμαρτία είναι η αποξένωση και ο αποχωρισμός του από την Πηγή της Ζωής.
☩ 2. Η Νηστεία
Η νηστεία είναι η συνειδητή άσκηση για κάθαρση από τον εθισμό σε λογισμούς και θελήματα, πέραν της κάθαρσης της διατροφής. Ο ασκούμενος άνθρωπος συνειδητώς αρνείται τους λογισμούς και τα θελήματα που τον κατακλύζουν καθημερινώς και διατηρεί άσβεστη την θέληση για αποχή από κάθε στοιχείο που τελικό στόχο έχει την ταλαιπωρία της ψυχής του, έχοντας πάντα ενεργή την επίγνωση της μεγάλης εικόνας της ύπαρξής του.
☩ 3. Η Θεραπευτική Μελέτη
Η θεραπευτική μελέτη του πνευματικού λόγου, σε προφορική και σε γραπτή μορφή είναι αναγκαία προϋπόθεση για την συναισθηματική και διανοητική πλήρωση της ασκητικής ζωής και για την βαθύτερη εμπέδωση πνευματικών αξιών και αρετών.
☩ 4. Η Ελεημοσύνη
Η ελεημοσύνη, ως μέρος του κειμένου των Μακαρισμών, αναφέρεται στην επιείκεια που οφείλει να επιδεικνύει ο ασκούμενος άνθρωπος απέναντι στους άλλους και πρωτίστως στους κοντινούς του ανθρώπους, αυτούς που αποτελούν την πρωταρχική "μαγιά" της πνευματικής και ασκητικής ζωής του. Επιείκεια όμως είναι αναγκαία και στον ίδιο του τον εαυτό, χωρίς να παρεκκλίνει αλλά και χωρίς να αυτομαστιγώνεται αδιακρίτως. Απέναντι στον Θεό να έχει θέση τέκνου, απέναντι στον συνάνθρωπο να έχει θέση φιλόστοργης μητέρας και απέναντι στον εαυτό του να έχει θέση δικαστή αλλά χωρίς αδιάκριτη αυτομαστίγωση.
☩ 5. Η Διάκριση
Η διάκριση είναι η χριστιανική λέξη για την από αρχαιοτάτων χρόνων ύψιστη αρετή και αξία του "Μέτρον Άριστον". Είναι η ικανότητα, που ποτέ δεν κατακτάται πλήρως αλλά διαρκώς καλλιεργείται, να μπορεί ο ασκούμενος άνθρωπος να σκέφτεται, να ομιλεί και να πράττει κατά το δοκούν, ανάλογα με την βαρύτητα, τα ιδιαίτερα στοιχεία κάθε μοναδικής περίπτωσης και κάθε μοναδικού ανθρώπου που έχει δίπλα του. Ενθυμούμενος πάντα την πολύ σημαντική ρήση ότι "ο πιο σημαντικός άνθρωπος στην ζωή μας είναι κάθε φορά ο άνθρωπος που έχουμε Τώρα απέναντί μας και ότι το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο είναι να προσφέρουμε χαρά στον άνθρωπο αυτόν, μιας και η άχρονη στιγμή του Τώρα είναι το μόνο που υπάρχει αληθινά στην συνείδησή μας".
☩ 6. Οι Καθημερινές Συνήθειες
Οι καθημερινές συνήθειες που απαρτίζουν τον κύκλο της υλικής διάστασης είναι υψίστης σημασίας διότι από την ποιότητα των συνηθειών αυτών διαμορφώνεται τελικώς και η ποιότητα της ζωής μας και το δυναμικό μας για πνευματική εξέλιξη και αντοχή στις δοκιμασίες του κυκλικού χρόνου. Μερικές βασικές συνήθειες, μεταξύ άλλων, είναι η συνειδητή διατροφή, η συνειδητή σωματική άσκηση και ο επαρκής ύπνος νωρίς το βράδυ. Τέλος, να μην ξεχνά ποτέ ο ασκούμενος άνθρωπος ότι η σύνθετη αρχιτεκτονική του κόσμου τούτου και οι σκιώδεις δυνάμεις που άρχονται αυτού έχουν ανεξάντλητη επιμονή και υπομονή στον αγώνα τους να αντλούν ενέργεια και να παραπλανούν την ψυχή. Αντιστοίχως, χωρίς να απελπίζεται, ο ασκούμενος με αμείωτη υπομονή και επιμονή, συνεχίζει σταθερά τον καθημερινό αγώνα με πόθο Χριστού.
☩ 7. Μνήμη θανάτου
Μια βασική παραδοξότητα της ανθρώπινης ύπαρξης είναι ότι ενώ έχει αντίληψη της πραγματικότητας του θανάτου, δεν εμβαθύνει και δεν συνειδητοποιεί την βαθύτερη διάσταση της πραγματικότητας αυτής. Είναι λίαν παράδοξο να βλέπουμε τον αδιαμφισβήτητο κύκλο της γέννησης και του θανάτου και παρ'όλα αυτά να συμπεριφερόμαστε σαν να πρόκειται να ζήσουμε για πάντα. Ενώ τις πτυχές της εγωικής αντίληψής μας είναι ωφέλιμο να μάθουμε να τις ξεχνούμε, όπως είναι όλες τις αιτίες των λογισμών και των παθών μας, υπάρχουν άλλες συνειδητοποιήσεις όπως, αυτή του υλικού θανάτου, τις οποίες οφείλουμε, χωρίς μοιρολατρία αλλά με ρεαλισμό και με αυτογνωσιακή διάθεση, να τις αξιοποιούμε ως προς την βαθιά τους παιδαγωγική αξία. Με την μνήμη του υλικού θανάτου γινόμαστε περισσότερο ευγνώμονες για όσα μας προσφέρονται στην πρόσκαιρη αυτή υλική διαβίωση αλλά ταυτοχρόνως υπερνικούμε τον εφησυχασμό, την πόρωση της συνείδησης και την ραθυμία και κινητοποιούμαστε καθημερινά στον αγώνα της σωτηρίας της ψυχής μας.
«Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι.»
«Ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρός ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν»